Op de fiets nei Harkema

door: Melanie Klement

Zondag 10 juni, 8 uur ’s ochtends in Harkema. Een klein vaal zonnetje achter een koppige wolkenlaag die maar niet doorbroken wil worden. Een zuchtje wind van het niveau medium. De sfeer zit er goed in als het welbekende nummer “Op de fiets nei Harkema” van Gewoon Bram door de speakers van een smart phone te horen is.

De ploeg doorloopt de stappen van de voorbereiding van elke koers: Verzamelen, ploegentactiek bespreken, nummers opspelden, omkleden, richting start fietsen om de presentielijst te tekenen en alle activiteiten worden afgewisseld met slechte humor onderling.

Zodra het startschot gegeven is, maakt de slechte humor plaats voor een gezonde dosis focus op de koers. Het plan is om na 25 km gebruik te maken van de smalle, open wegen van Friesland en eens even flink aan de boom te schudden. Dat betekent echter niet dat we de kilometers ervoor uit ons neus gaan zitten te eten, maar uiteindelijk arriveert een compleet peloton na 25 km bij de eerdergenoemde smalle, open wegen. De dames van Jan van Arckel hebben hetzelfde plan en dus wordt er gezamenlijk flink doorgereden op de kop van het peloton. Gevolg: het peloton ligt in meerdere stukken, groepen ontstaan, klonteren samen en vallen weer uiteen.

Even doorspoelen naar kilometer 45 en de situatie ziet er als volgt uit: een kopgroep van 5, waarbij Swabo vertegenwoordigd wordt door Nicole. Als ze omkijken zien ze een peloton van pak ‘m beet 40 rensters die hollen en stilstaan. Hollen door de ploegen die de slag gemist hebben en hun ballen eraf fietsen om het gat te dichten, bij wijze van spreken dan. Stilstaan door de ploeggenoten die met alle macht de steeds beter lopende trein proberen te vertragen.

Als we nog wat verder doorspoelen naar kilometer 95 is er een groep van 20 aangesloten bij het bipolaire peloton dat de kopgroep steeds dichterbij nadert en uiteindelijk in de kraag vat. En dan is de koers weer open en heeft iedereen weer evenveel kans. Er zijn ontsnappingspogingen die niet verder komen dan 50 meter voor het peloton en toch moet je er als ploeg voor de zekerheid bij zitten.

Als we de finaleronde rijden, zijn het weer een handvol rensters die het hazepad kiezen en daar weet de laatste het bijna te redden tot de streep. Maar bijna is niet helemaal en dus eindigt het uiteindelijk toch in een sprint. Een sprint waar Swabo zich prima in handhaaft, ook zonder ultiem sprintkanon Lorena, maar uiteindelijk niet de individuele dagoverwinning binnen weet te slepen. Daarentegen weten we ons toch weer het podium op te fietsen met Eva en door het kort eindigen van Isabel en Nienke hebben we alsnog een overwinning te vieren, namelijk die van het ploegenklassement.

Best een leuke dei in Harkema.