Blader >
Home / Archief op categorie 'Krista Vertelt'
Podium voor Swabo in Hazerswoude
11 juni 2009
Regen, regen, regen na vijf minuten kon ik er al niet meer tegen.
Maar goed ik had me ook niet ingeschreven voor Hazerswoude dorp. Samen met Aafke besloot ik om als supporter langs de kant te staan en vooraf te trainen. Dit was alleen niet goed afgestemd met de buienradar, zodat we als verzopen katten naast het hoempapa bandje stonden te kijken naar de meiden die de regendans van Hazerswoude aangingen. Vier Swabomeiden namelijk: Natalie, Ruth, Nina en Sophie stonden aan de start. Vanaf de kant zag het er allerminst aangenaam uit en ik vond het dapper dat ze in deze hoosbui het stratenpacours van Hazerswoudedorp afragde. Mijn bakkie koffie werd in een rap tempo lauw omdat er vette druppels regen inplonste. Iedereen met een paraplu vond ik die avond aantrekkelijk. Onze kleinste supporter uit Hazerswoude-Rijndijk, Bram vertelde dat hij de dag die volgde op moest voor zijn fietsdiploma. Tegelijkertijd sloopte hij zijn voorrem en zag dat allerminst als een probleem. Tja, kniesoor die daar oplet!
Aangezien na deze regenbui de zon niet ging schijnen was het voor veel meiden reden om te nokken (oftewel ze gaven de pijp aan Maarten, echter Maarten was niet aanwezig om de pijp aan te nemen). Drie Swabomeiden bleven doorploegen en dat resulteerde uiteindelijk in een tweede plaats voor Natalie een vierde voor Nina en Ruth werd zestiende.
Klasse Meiden!
Parel van de Veluwe
11 juni 2009
.jpg)
Door Krista Meesterburrie
Het was niet nodig om Ed te bellen met de vraag: “Hey Ed waar sta je?”. Bij het binnenrijden van Harderwijk was het overduidelijk waar de auto van Ed stond. Met zijn linkerkoplamp hing hij in de ‘kip aan het spit’ bunker en zijn rechterkoplamp scheen op het bord met opschrift: “familiezak Kibbeling”. Om half negen ’s ochtends wist ik al wat er na de koers in de ploegleider zou verdwijnen.
De Parel van de Veluwe ging vorig jaar in een rustig tempo en was één van de makkere koersen die het seizoen 2008 kende. Of hoe Sandra het samenvatte: “de Parel was vorig jaar een toertocht”. Deze vlieger ging voor 2009 niet op bleek al snel. Er werd aanzienlijk harder gekoerst. De Swabomeiden reden allemaal redelijk voorin. Tot Aafke met het plan kwam water te gaan halen was alles onder controle. Niettemin reed ik met Aafke en een paar volle bidons achterin toen het voorin brak en er een grote groep wegreed. Op dat moment vond ik niets parelachtigs op de Veluwe en hebben we kilometers moeten harken om weer bij het peloton te komen. Ik dacht nu is het gebeurd iedereen zit erbij en zo ook Natalie, toch werd de groep bijgehaald..
Echter één renster van de Swabo, namelijk Ruth de GreppelSpringer heeft er wel een heel speciale Parel van de Veluwe van gemaakt. De dag ervoor had ze haar rijbewijs gehaald en dus bewezen over stuurcapaciteiten te beschikken. Ik wil uiteraard niets opdringen maar volgens mij moet hier minimaal tegenover staan dat Pa en Ma Springer een keer laveloos op hun eigen achterbank door dochterlief naar huis worden gebracht. Ik dwaal af want het leek er sterk op dat Ruth die dag meer zin had in zwemmen dan fietsen. Halverwege koers zag ik naast de sloot al iets roze in Ruthvorm spartelen in het gras. Dat was een schuivertje van niets, bleek. Evenwel kilometers later besloot Ruth het asfalt definitief te verruilen voor een zompige greppel met kikkers, vissen en waterratten, vandaar: “Ruth de GreppelSpringer”. Ik weet bij nader inzien niet of ik Pa en Ma Springer moet adviseren hun auto uit te lenen om al dan niet Ruth als BOB in te zetten. Wie weet maakt ze daar ook met het grootste gemak een rijdend aquarium van. Te bedenken dat moeder Springer net die dag in de volgauto zat en via de communicatie vernam dat dochterlief haar bikini was vergeten. In de volgauto vroeg ze zich verbijsterd af: “Wat doet Ruth in hemelsnaam in de sloot”. Waarschijnlijk dacht ze tegelijkertijd: ”hoe krijg ik kroost, kikkervors, modder en gras van witte koerskleding verwijderd”.
Hoe dan ook één renster minder in de uitslag. Uiteindelijk eindigde Natalie, Aafke, Sophie, Sandra en ik het peloton aangezien er in de laatste kilometer nog acht meiden wegreden.
Ronde van het Ronostrand
1 juni 2009
Door Krista Meesterburrie
Ronostrand,
Met helaas maar vier Swabomeiden stonden we aan de start van: “ de ronde van het Ronostrand”, in Drenthe. Mario, Daan en Jaap waren die dag de begeleiders.
Sandra, Gwen, Nina en ik hingen voor de start lui in de zon en besloten alleen naar de inschrijftafel te rijden en dat te zien als zijnde: “inrijden”. We hadden immers in Wijk bij Aalburg al ingereden en Gwen in Stolwijk. Ik weet dat telt niet maar de koers van die dag daarvoor zat nog behoorlijk in onze apparaat. Nina zette de eerste strakke actie van de dag in. Die had haar rugnummer opgespeld, echter de veiligheidsspelden zaten zowel aan haar koersshirt alsook aan haar trainingsbroek. Als Nina zich prepareert bakent ze eerst een territorium af bestaande uit kleding, voeding, schoenen, sokken en al wat een renster nodig heeft. Ze verspreidt het liefst al haar hebbedingen in een cirkel van vijf meter om haar heen. Voordat de koers begint pakt ze alles beet en mikt het her en der in auto’s. Als dat is geschied is Nina klaar voor vertrek. Behalve haar bril die zit in een hermetisch afgesloten koffertje en wordt behoed van iedere sloddervosactie. Het zegt overigens niets over haar prestaties, hoe informeler haar rituelen plaatsvinden hoe beter ze rijdt. Ze doet me denken aan mijn dochter, die weet ook binnen no-time een ravage aan te richten. Opruimen bestaat ook bij haar uit de hele santenkraam beetpakken en te verplaatsen.
De wedstrijd begon rustig maar al snel werd er hard gereden en de wind had ook die dag weer vrij spel. Gwen loste nadat het op een lint werd getrokken maar de vorm komt naderbij. Uiteindelijk bleven er nog 49 meiden in koers en volgde er op een aantal minuten nog een groep. Nina en ik zaten in de eerste groep en merkte dat samen overal achteraan rijden, zwaar was. Sandra had helaas tegen de wind een verkeerd wiel te pakken en zat net achter de breuk, alleen terugkomen was lastig want voorin werd hard gekoerst. Desalniettemin hebben we goed van voren gekoerst en wist Nina in de sprint naar plek acht te rijden, ik werd 34 e. Andrea Bosman heeft de Omloop van het Ronostrand gewonnen. Samen met de Nieuw-Zeelandse Rachel Mercer ontsnapte ze in de laatste fase van de wedstrijd.
Na de koers was het weer feest om de stoel van Nina. De nakoers rituelen werden ingezet en al snel waren de meters om haar stoel gevuld. Hier een graai en daar een graai en alles wat ze nodig had was weer voorhanden. In mezelf neuriede ik: “ ooh ooh ooh ik houd er zo van”. Later bleek dat haar schoenen richting Alphen afstevende. Ik zag haar naast Mario op de snelweg en liet haar schoenen zien door de zijruit van onze auto. Naast me verscheen een big-smile, Mario draaide zijn raam open en gebaarde: “geef maar”. Dat hebben we ook gedaan alleen wel de volgende dag tijdens het DK in Hardinxveld-Giessendam.
Krista Vertelt: Wijk bij Aalburg
1 juni 2009
Wijk bij Aalburg
Door: Krista Meesterburrie
Tijdens Pinksteren wordt de uitstorting van de Heilige geest herdacht. Zolang het vrije dagen oplevert is het allerminst belangrijk wat de Heilige geest zoal uitstortte. Een druk weekend met twee klassiekers en het DK. Feitelijk werd het drie dagen koersen dan een dag rust (lees werken) om vervolgens een Parel op de Veluwe te bekijken. Vorig jaar was Sandra de Parel en ik hoop uiteraard dit jaar weer misschien helpt het wat parels her en der in oorgaten te stoppen, je weet het nooit. Ik zie het niet als het tarten van het lot, hooguit voeg je voor één dag een woord bij een daad.
Wijk bij Aalburg stond zaterdag op het programma en van kiet af aan, was het gaan met die banaan. Dit was bijna letterlijk het geval want voor de start vloog er daadwerkelijk een banaan door het peloton en ik trof er ook diverse in wielrenshirts. Die van ons waren ingepakt want Mario reikte voor de koers weer een pretpakket uit met allerlei gerechten voor onderweg. Ik kon me goed vinden in het menu alleen mijn banaan trof ik onderweg aan in een andere kleur, dan ik ben gewend. De gele rakker had het net als ieder ander die dag warm. Alleen banaanmans was niet ingesmeerd met factor 20 en verkleurde in een rap tempo. Even voelde ik een steek van jaloezie, want banaanmans kleurde in één dag bruin, sterker nog in een paar luttele uren. Terwijl menig Hollander zichzelf in enkele uren ziet veranderen in een “lobster”.
De wind zorgde dat de groep uit elkaar viel en er 16 meiden weg waren. Natalie zat erbij en de rest van de Swabomeiden probeerde op haren en snaren niet te lossen. Uiteindelijk bleven we met vier vrouwen over in het peloton. De wind zorgde ervoor dat er continu op een lint werd gereden en dat was zwaar, zodat ik alleen met Nina overbleef. En de bananen die koerste er ook lustig op los, nog steeds niet in staat van ontbinding maar nu wel beter bruikbaar als bakbanaan.
Op de smalste weg die het parcours kende reden de volgwagens richting kopgroep en werden een aantal renster letterlijk overhoop gereden. Het gebeurde naast me en via een ledemaat en een renster rechts van mij, bleef ik ternauwernood overeind. Er volgde een tornado aan scheldwoorden waarvan ik blinde kippenkop het meest treffend vond. Gelukkig was het niet de Swabovolgwagen die een kamikazeactie uitvoerde. Later passeerde een ambulance het peloton en dacht ik net als iedereen: “ dit was zo NIET nodig”. Vallen is sowieso al een vervelende aangelegenheid maar op deze manier was het verre van vermakelijk.
Uiteindelijk werd Natalie 7, Nina 23 en ik 33 en last but not least derde in het ploegenklassement.
Gezien het weer zou je pleiten voor een tropenschema, maar koersdag twee naderde met rassé schreden, het startschot zou om kwart over 9 al klinken in Roden. Zaak om na de koers de wedstrijd te bespreken en als de wiedeweerga op te bokken.
Krista Vertelt: Veldhoven
1 juni 2009
Door: Krista Meesterburrie
De dag na de Hamsterrit in Groningen viel samen met Moederdag. Aangezien ik zelf moeder ben en dus uit mocht maken wat er die dag zou gebeuren, waren de kaarten snel geschud. Dochter mee in de ploegleiderswagen en moeder rijden, de overige meiden die hun moeder al dan niet met een doos chocolade of een of ander smeersel thuis hadden gelaten waren Natalie, Aafke, Sandra en Nina.
Bij aankomst bleek er iemand ferm gestegen in de Swabodombo top tien, achter zijn naam staat namelijk een nummer 1 notering. Je zou er haast een raadsel van maken echter Nina uitsluiten van deelname, die vertelde het verhaal op een enthousiaste manier met allerhande details. Hoe dan ook het is een iemand in “manvorm” afkomstig van de Swabostam. Het is hem gelukt om een uiterst bedroevende tankactie uit te voeren in de vroege ochtenduren. Vandaar een verzoek voor degene die met stip op één staat. Ik en de rest van de swabomeiden vragen hem vriendelijk doch dringend in het vervolg de tankdop terug te plaatsen na het tanken. Het lijkt een logische stap maar niettemin plaatste hij de dop op het dak en reed de auto vervolgens verder. Ik zal niet zeggen wie het was maar een kleine tip kan mijn inziens geen kwaad. Er is een kleuterliedje met zijn naam en deze persoon klom in het betreffende liedje op een hekje. Liet zich vervolgens zeiknat regenen en aansluitend opdrogen om opnieuw een klimactie in te zetten. Let wel hij deed dat een keer of drie dus ik vermoed dat er een vette regenboog straalde die dag.
Neemt niet weg dat het goed afliep en de ploegleiderswagen met dop op de juiste plaats achter de koers aanreed, die ons voerde door de Kempen. Sandra heeft de eerste kilometers alles goed in de gaten gehouden. Echter het zou gebeuren op de kasseien dat stond als een paal boven water en inderdaad daar gebeurde het ook. Natalie maakte de sprong naar de kopgroep die ontstond op de hobbel de bobbelweg en bleef weg. Ze werd uiteindelijk zesde de rest van de dames finishte in het peloton.
Na afloop plofte alle meiden neer in de stoelen die klaarstonden. Twee klassiekers achter elkaar was weer even “enough”. De beste oplossing was patat, ijs, cola, en chips. Het werd uiteraard hersteldrank en een uitgebalanceerde schijf van vijf hap (en nu lieg ik). Desalniettemin zette de tankdopverdwijner van de ochtenduren de eerste stap in de Snackbar van Veldhoven. Al snel volgde Nina en ik om schijnheilig als we zijn de tent met een waterijsje te verlaten (lees twee waterijsje en een lading patat). Die lading was in: “a split second” verorberd door de hongerige Swabowolven.
De volgende klassieker meldt zich over drie weken tot die tijd zal iedereen zich bezighouden met trainen en criteriums.
-
Sponsoren
-
-
