Ster Zeeuwse eilanden

Door: Krista Meesterburrie

Het feest begon in Serooskerke, daar waar een kip met gemak in één keer overheen piest. Op de heenweg deden we een kleine check in het dorp. Duidelijk werd dat naast 5 huizen en 3 schuren het dorp allesbehalve levendig oogde, ik vrees zelfs dat we de rollatorrace van de voormalig Serooskerkse middenstand zojuist hadden gemist. Volgens de beschrijving waren de huisjes eenvoudig ingericht en daar was geen woord van gelogen. Ons Zeeuwen benne zunnig en dat was duidelijk terug te zien in het bunkerpark waar inmiddels de Swabovlag wapperde.

Donderdagavond begon met een tijdrit. De woorden Vlissingen ademt zwaar van Blof begon ik ineens te begrijpen. Als Vlissingen zwaar ademt bedoelen ze vast dat het dusdanig stormt dat de dranghekken zowat het pacours opwaaien, oftewel ideaal tijdritweer (tenminste als je continu met wind in de rug rijdt). Normaal kun je beter later in de avond starten maar die avond was het andersom. Na afloop van de tijdrit, wilde de Swabomeiden maar één ding terug naar de bunkers in Serooskerke. De begeleiding had een ander probleem namelijk:”welke snacktent is nog open”…

Vrijdag is de geboortedag van onze nieuwe mascotte, die bij afwezigheid van Maarten is aangeschaft. Het roze stekelvarken met oogafwijking genaamd Ponk (zie foto) gaat tot hij het leven laat meehobbelen in de ploegleiderswagen. Ik vrees dat Ponk niet lang leeft want zolang als ik hem ken wordt hij zwaar mishandeld. Zo wilde Aafke weten wat er in Ponk zat en drukte de gestekelde bal ruw samen. Nina heeft zeker een half uur aan zijn stekels getrokken en later was Ponk voor heel even voetbal om vervolgens te fungeren als boksbal. Na 1 dag had Ponk naast roze stekels ook een paar zwarte kettingsmeerstekels op zijn kop. Vooralsnog en wonder boven wonder heeft Ponk Zeeland overleefd.

Vrijdag vertrokken we om 18.00 uur vanuit Middelburg. Genoeg tijd om uiterst niet nuttige dingen te doen, zoals: stoelhangen, om het uur de wind aan te spreken met de woorden GA LIG GA LIG en vlaai eten. Aangezien te lang niet productief zijn ADHD buien opwekt bij de ploegleider werd besloten Neeltje Jans te bezoeken. Mario, deed dat in banaanstand op de achterbank van de auto en maakte daarbij licht ronkende geluiden. De andere vonden Neeltje geen 18.50 waard en hebben alleen het bezoekerscentrum gezien. Ik was niet meegegaan want Neeltje kende ik al. Op mijn zoektocht naar Cola-light trof ik in de koelkast een tros bruine bananen. Op het moment dat ik de bruine vlegels zag doemde er maar één naam op: “AAFKE”. Sinds Aafke bij ons rijdt heeft de banaan een plek veroverd binnen het team. Voor iemand die zoveel bananen verorbert, is het wonderlijk dat ze de banaan allesbehalve koestert . Zeg maar de tijd die Chiquita doorbrengt alvorens het maagdarmkanaal van Aafke te betreden is uiterst bedroevend. Bananen houden namelijk niet van de koelkast. De bananengestapo heeft Aafke bij terugkomst ingelicht met het verzoek de tros te verplaatsen naar de Zeeuwse kliko.

De koers die avond was pittig, harde wind en een hoge begin snelheid zodat ik de eerste kilometer aldoor rubber rook. Helaas moest ik mijn wiel wisselen en na een tochtje tussen de auto’s belandde ik in de groep van Ruth, voor ons reed Aafke en daarvoor Nina en Natalie. Moniek, nog herstellende van haar smakker miste de snelheid in haar benen en is afgestapt. Na afloop ben ik als enige niet naar huis gereden maar de auto in gestapt. Al snel bleek dat voor de heren begeleiding, Ed, Mario en Daan maar één ding belangrijk was namelijk: “PATAT”. De eerste de beste tent met het woord SNACK aan de gevel zorgde voor een noodrem, zodat ik bijna met mijn voortanden in de hoofdsteun hing. Ik heb nog nooit in een volgestampte auto zes ogen zo zien glimmen boven een vetinjectie (lees PATAT). Terwijl ik dit schrijf ben ik mij er terdege van bewust dat ik de heren verraad ik had immers beloofd de vette hap niet kenbaar te maken bij de meiden. Aangezien ik er ook al over heb gelogen is verraden een makkelijk te nemen tweede stap. Uiteraard vroeg Nina als eerste: “Kris heb je onderweg patat op”. In antwoordde zonder een woord te liegen: “nee, ik heb geen patat op” met mijn vingers gekruist dacht ik ~alleen de rest wel en HOE~. Natalie geloofde er geen snars van maar toen ik in haar gezicht ademende en zei: “ruik maar”, was ze al dan niet overtuigd.

Zaterdag startte we vanuit Westkappele en was Hans present als ploegleider. De koers brak op de dam bij in de buurt van Neeltje en het peloton sloeg in drie stukken, Natalie en Nina in groep 1, ik in twee en Ruth en Aafke in groep drie, die uiteindelijk weer aansloot bij het tweede groepje. Uiteindelijk sloten we de driedaagse met 5 meiden in de uitslag en Nina (44) en Natalie (22) zelfs een hele goede klassering.

Naar huis, in bad, normaal slapen, eten, herstellen, zappen, ontspannen, relaxen uitrusten, bankhangen, nietsen, pubergedrag vertonen na een avond stappen (lees de hele dag geen mallemoer uitvoeren) dat was wat ik wilde na drie dagen Zeeland. Even zag ik ‘dat wat ik wilde’, in rook opgaan, toen een Zeeuw de deur van onze auto dusdanig ramde dat ik huiverde voor een onmogelijke terugreis. Zo net na de koers komt er vaak niet veel verstandigs uit en ik schreeuwde: ” Hey, blinde kippenkop”. Voordat ik verder wilde gaan met mijn tornado aan scheldwoorden bleek dat de man iets te groot en te breed was om mijn scheldwoordenkennis in de praktijk te brengen. Ik hield het bij blinde kippenkop en toen bleek dat de deur nog kon sluiten herstelde mijn humeur subiet. Gelukkig hadden we te maken met een aardige Zeeuw met waardeloze stuurcapaciteiten. Achteraf gezien was het misschien niet verstandig om van shirt te wisselen achter de auto. Ik had mijn laatste uur in Westkappele ietwat anders voorgesteld.

Desalniettemin op naar Noordwijk waar we aanstaande dinsdag starten!!