Parel van de Veluwe

Door Krista Meesterburrie

Het was niet nodig om Ed te bellen met de vraag: “Hey Ed waar sta je?”. Bij het binnenrijden van Harderwijk was het overduidelijk waar de auto van Ed stond. Met zijn linkerkoplamp hing hij in de ‘kip aan het spit’ bunker en zijn rechterkoplamp scheen op het bord met opschrift: “familiezak Kibbeling”. Om half negen ’s ochtends wist ik al wat er na de koers in de ploegleider zou verdwijnen.

De Parel van de Veluwe ging vorig jaar in een rustig tempo en was één van de makkere koersen die het seizoen 2008 kende. Of hoe Sandra het samenvatte: “de Parel was vorig jaar een toertocht”. Deze vlieger ging voor 2009 niet op bleek al snel. Er werd aanzienlijk harder gekoerst. De Swabomeiden reden allemaal redelijk voorin. Tot Aafke met het plan kwam water te gaan halen was alles onder controle. Niettemin reed ik met Aafke en een paar volle bidons achterin toen het voorin brak en er een grote groep wegreed. Op dat moment vond ik niets parelachtigs op de Veluwe en hebben we kilometers moeten harken om weer bij het peloton te komen. Ik dacht nu is het gebeurd iedereen zit erbij en zo ook Natalie, toch werd de groep bijgehaald..

Echter één renster van de Swabo, namelijk Ruth de GreppelSpringer heeft er wel een heel speciale Parel van de Veluwe van gemaakt. De dag ervoor had ze haar rijbewijs gehaald en dus bewezen over stuurcapaciteiten te beschikken. Ik wil uiteraard niets opdringen maar volgens mij moet hier minimaal tegenover staan dat Pa en Ma Springer een keer laveloos op hun eigen achterbank door dochterlief naar huis worden gebracht. Ik dwaal af want het leek er sterk op dat Ruth die dag meer zin had in zwemmen dan fietsen. Halverwege koers zag ik naast de sloot al iets roze in Ruthvorm spartelen in het gras. Dat was een schuivertje van niets, bleek. Evenwel kilometers later besloot Ruth het asfalt definitief te verruilen voor een zompige greppel met kikkers, vissen en waterratten, vandaar: “Ruth de GreppelSpringer”. Ik weet bij nader inzien niet of ik Pa en Ma Springer moet adviseren hun auto uit te lenen om al dan niet Ruth als BOB in te zetten. Wie weet maakt ze daar ook met het grootste gemak een rijdend aquarium van. Te bedenken dat moeder Springer net die dag in de volgauto zat en via de communicatie vernam dat dochterlief haar bikini was vergeten. In de volgauto vroeg ze zich verbijsterd af: “Wat doet Ruth in hemelsnaam in de sloot”. Waarschijnlijk dacht ze tegelijkertijd: ”hoe krijg ik kroost, kikkervors, modder en gras van witte koerskleding verwijderd”.

Hoe dan ook één renster minder in de uitslag. Uiteindelijk eindigde Natalie, Aafke, Sophie, Sandra en ik het peloton aangezien er in de laatste kilometer nog acht meiden wegreden.