Wijk bij Aalburg

Door: Krista Meesterburrie

Tijdens Pinksteren wordt de uitstorting van de Heilige geest herdacht. Zolang het vrije dagen oplevert is het allerminst belangrijk wat de Heilige geest zoal uitstortte. Een druk weekend met twee klassiekers en het DK. Feitelijk werd het drie dagen koersen dan een dag rust (lees werken) om vervolgens een Parel op de Veluwe te bekijken. Vorig jaar was Sandra de Parel en ik hoop uiteraard dit jaar weer misschien helpt het wat parels her en der in oorgaten te stoppen, je weet het nooit. Ik zie het niet als het tarten van het lot, hooguit voeg je voor één dag een woord bij een daad.

Wijk bij Aalburg stond zaterdag op het programma en van kiet af aan, was het gaan met die banaan. Dit was bijna letterlijk het geval want voor de start vloog er daadwerkelijk een banaan door het peloton en ik trof er ook diverse in wielrenshirts. Die van ons waren ingepakt want Mario reikte voor de koers weer een pretpakket uit met allerlei gerechten voor onderweg. Ik kon me goed vinden in het menu alleen mijn banaan trof ik onderweg aan in een andere kleur, dan ik ben gewend. De gele rakker had het net als ieder ander die dag warm. Alleen banaanmans was niet ingesmeerd met factor 20 en verkleurde in een rap tempo. Even voelde ik een steek van jaloezie, want banaanmans kleurde in één dag bruin, sterker nog in een paar luttele uren. Terwijl menig Hollander zichzelf in enkele uren ziet veranderen in een “lobster”.

De wind zorgde dat de groep uit elkaar viel en er 16 meiden weg waren. Natalie zat erbij en de rest van de Swabomeiden probeerde op haren en snaren niet te lossen. Uiteindelijk bleven we met vier vrouwen over in het peloton. De wind zorgde ervoor dat er continu op een lint werd gereden en dat was zwaar, zodat ik alleen met Nina overbleef. En de bananen die koerste er ook lustig op los, nog steeds niet in staat van ontbinding maar nu wel beter bruikbaar als bakbanaan.

Op de smalste weg die het parcours kende reden de volgwagens richting kopgroep en werden een aantal renster letterlijk overhoop gereden. Het gebeurde naast me en via een ledemaat en een renster rechts van mij, bleef ik ternauwernood overeind. Er volgde een tornado aan scheldwoorden waarvan ik blinde kippenkop het meest treffend vond. Gelukkig was het niet de Swabovolgwagen die een kamikazeactie uitvoerde. Later passeerde een ambulance het peloton en dacht ik net als iedereen: “ dit was zo NIET nodig”. Vallen is sowieso al een vervelende aangelegenheid maar op deze manier was het verre van vermakelijk.

Uiteindelijk werd Natalie 7, Nina 23 en ik 33 en last but not least derde in het ploegenklassement.

Gezien het weer zou je pleiten voor een tropenschema, maar koersdag twee naderde met rassé schreden, het startschot zou om kwart over 9 al klinken in Roden. Zaak om na de koers de wedstrijd te bespreken en als de wiedeweerga op te bokken.