Door: Krista Meesterburrie

De dag na de Hamsterrit in Groningen viel samen met Moederdag. Aangezien ik zelf moeder ben en dus uit mocht maken wat er die dag zou gebeuren, waren de kaarten snel geschud. Dochter mee in de ploegleiderswagen en moeder rijden, de overige meiden die hun moeder al dan niet met een doos chocolade of een of ander smeersel thuis hadden gelaten waren Natalie, Aafke, Sandra en Nina.

Bij aankomst bleek er iemand ferm gestegen in de Swabodombo top tien, achter zijn naam staat namelijk een nummer 1 notering. Je zou er haast een raadsel van maken echter Nina uitsluiten van deelname, die vertelde het verhaal op een enthousiaste manier met allerhande details. Hoe dan ook het is een iemand in “manvorm” afkomstig van de Swabostam. Het is hem gelukt om een uiterst bedroevende tankactie uit te voeren in de vroege ochtenduren. Vandaar een verzoek voor degene die met stip op één staat. Ik en de rest van de swabomeiden vragen hem vriendelijk doch dringend in het vervolg de tankdop terug te plaatsen na het tanken. Het lijkt een logische stap maar niettemin plaatste hij de dop op het dak en reed de auto vervolgens verder. Ik zal niet zeggen wie het was maar een kleine tip kan mijn inziens geen kwaad. Er is een kleuterliedje met zijn naam en deze persoon klom in het betreffende liedje op een hekje. Liet zich vervolgens zeiknat regenen en aansluitend opdrogen om opnieuw een klimactie in te zetten. Let wel hij deed dat een keer of drie dus ik vermoed dat er een vette regenboog straalde die dag.

Neemt niet weg dat het goed afliep en de ploegleiderswagen met dop op de juiste plaats achter de koers aanreed, die ons voerde door de Kempen. Sandra heeft de eerste kilometers alles goed in de gaten gehouden. Echter het zou gebeuren op de kasseien dat stond als een paal boven water en inderdaad daar gebeurde het ook. Natalie maakte de sprong naar de kopgroep die ontstond op de hobbel de bobbelweg en bleef weg. Ze werd uiteindelijk zesde de rest van de dames finishte in het peloton.

Na afloop plofte alle meiden neer in de stoelen die klaarstonden. Twee klassiekers achter elkaar was weer even “enough”. De beste oplossing was patat, ijs, cola, en chips. Het werd uiteraard hersteldrank en een uitgebalanceerde schijf van vijf hap (en nu lieg ik). Desalniettemin zette de tankdopverdwijner van de ochtenduren de eerste stap in de Snackbar van Veldhoven. Al snel volgde Nina en ik om schijnheilig als we zijn de tent met een waterijsje te verlaten (lees twee waterijsje en een lading patat). Die lading was in: “a split second”  verorberd door de hongerige Swabowolven.

De volgende klassieker meldt zich over drie weken tot die tijd zal iedereen zich bezighouden met trainen en criteriums.