Ster Zeeuwse eilanden

Door: Krista Meesterburrie

Het feest begon in Serooskerke, daar waar een kip met gemak in één keer overheen piest. Op de heenweg deden we een kleine check in het dorp. Duidelijk werd dat naast 5 huizen en 3 schuren het dorp allesbehalve levendig oogde, ik vrees zelfs dat we de rollatorrace van de voormalig Serooskerkse middenstand zojuist hadden gemist. Volgens de beschrijving waren de huisjes eenvoudig ingericht en daar was geen woord van gelogen. Ons Zeeuwen benne zunnig en dat was duidelijk terug te zien in het bunkerpark waar inmiddels de Swabovlag wapperde.

Donderdagavond begon met een tijdrit. De woorden Vlissingen ademt zwaar van Blof begon ik ineens te begrijpen. Als Vlissingen zwaar ademt bedoelen ze vast dat het dusdanig stormt dat de dranghekken zowat het pacours opwaaien, oftewel ideaal tijdritweer (tenminste als je continu met wind in de rug rijdt). Normaal kun je beter later in de avond starten maar die avond was het andersom. Na afloop van de tijdrit, wilde de Swabomeiden maar één ding terug naar de bunkers in Serooskerke. De begeleiding had een ander probleem namelijk:”welke snacktent is nog open”…

Vrijdag is de geboortedag van onze nieuwe mascotte, die bij afwezigheid van Maarten is aangeschaft. Het roze stekelvarken met oogafwijking genaamd Ponk (zie foto) gaat tot hij het leven laat meehobbelen in de ploegleiderswagen. Ik vrees dat Ponk niet lang leeft want zolang als ik hem ken wordt hij zwaar mishandeld. Zo wilde Aafke weten wat er in Ponk zat en drukte de gestekelde bal ruw samen. Nina heeft zeker een half uur aan zijn stekels getrokken en later was Ponk voor heel even voetbal om vervolgens te fungeren als boksbal. Na 1 dag had Ponk naast roze stekels ook een paar zwarte kettingsmeerstekels op zijn kop. Vooralsnog en wonder boven wonder heeft Ponk Zeeland overleefd.

Vrijdag vertrokken we om 18.00 uur vanuit Middelburg. Genoeg tijd om uiterst niet nuttige dingen te doen, zoals: stoelhangen, om het uur de wind aan te spreken met de woorden GA LIG GA LIG en vlaai eten. Aangezien te lang niet productief zijn ADHD buien opwekt bij de ploegleider werd besloten Neeltje Jans te bezoeken. Mario, deed dat in banaanstand op de achterbank van de auto en maakte daarbij licht ronkende geluiden. De andere vonden Neeltje geen 18.50 waard en hebben alleen het bezoekerscentrum gezien. Ik was niet meegegaan want Neeltje kende ik al. Op mijn zoektocht naar Cola-light trof ik in de koelkast een tros bruine bananen. Op het moment dat ik de bruine vlegels zag doemde er maar één naam op: “AAFKE”. Sinds Aafke bij ons rijdt heeft de banaan een plek veroverd binnen het team. Voor iemand die zoveel bananen verorbert, is het wonderlijk dat ze de banaan allesbehalve koestert . Zeg maar de tijd die Chiquita doorbrengt alvorens het maagdarmkanaal van Aafke te betreden is uiterst bedroevend. Bananen houden namelijk niet van de koelkast. De bananengestapo heeft Aafke bij terugkomst ingelicht met het verzoek de tros te verplaatsen naar de Zeeuwse kliko.

De koers die avond was pittig, harde wind en een hoge begin snelheid zodat ik de eerste kilometer aldoor rubber rook. Helaas moest ik mijn wiel wisselen en na een tochtje tussen de auto’s belandde ik in de groep van Ruth, voor ons reed Aafke en daarvoor Nina en Natalie. Moniek, nog herstellende van haar smakker miste de snelheid in haar benen en is afgestapt. Na afloop ben ik als enige niet naar huis gereden maar de auto in gestapt. Al snel bleek dat voor de heren begeleiding, Ed, Mario en Daan maar één ding belangrijk was namelijk: “PATAT”. De eerste de beste tent met het woord SNACK aan de gevel zorgde voor een noodrem, zodat ik bijna met mijn voortanden in de hoofdsteun hing. Ik heb nog nooit in een volgestampte auto zes ogen zo zien glimmen boven een vetinjectie (lees PATAT). Terwijl ik dit schrijf ben ik mij er terdege van bewust dat ik de heren verraad ik had immers beloofd de vette hap niet kenbaar te maken bij de meiden. Aangezien ik er ook al over heb gelogen is verraden een makkelijk te nemen tweede stap. Uiteraard vroeg Nina als eerste: “Kris heb je onderweg patat op”. In antwoordde zonder een woord te liegen: “nee, ik heb geen patat op” met mijn vingers gekruist dacht ik ~alleen de rest wel en HOE~. Natalie geloofde er geen snars van maar toen ik in haar gezicht ademende en zei: “ruik maar”, was ze al dan niet overtuigd.

Zaterdag startte we vanuit Westkappele en was Hans present als ploegleider. De koers brak op de dam bij in de buurt van Neeltje en het peloton sloeg in drie stukken, Natalie en Nina in groep 1, ik in twee en Ruth en Aafke in groep drie, die uiteindelijk weer aansloot bij het tweede groepje. Uiteindelijk sloten we de driedaagse met 5 meiden in de uitslag en Nina (44) en Natalie (22) zelfs een hele goede klassering.

Naar huis, in bad, normaal slapen, eten, herstellen, zappen, ontspannen, relaxen uitrusten, bankhangen, nietsen, pubergedrag vertonen na een avond stappen (lees de hele dag geen mallemoer uitvoeren) dat was wat ik wilde na drie dagen Zeeland. Even zag ik ‘dat wat ik wilde’, in rook opgaan, toen een Zeeuw de deur van onze auto dusdanig ramde dat ik huiverde voor een onmogelijke terugreis. Zo net na de koers komt er vaak niet veel verstandigs uit en ik schreeuwde: ” Hey, blinde kippenkop”. Voordat ik verder wilde gaan met mijn tornado aan scheldwoorden bleek dat de man iets te groot en te breed was om mijn scheldwoordenkennis in de praktijk te brengen. Ik hield het bij blinde kippenkop en toen bleek dat de deur nog kon sluiten herstelde mijn humeur subiet. Gelukkig hadden we te maken met een aardige Zeeuw met waardeloze stuurcapaciteiten. Achteraf gezien was het misschien niet verstandig om van shirt te wisselen achter de auto. Ik had mijn laatste uur in Westkappele ietwat anders voorgesteld.

Desalniettemin op naar Noordwijk waar we aanstaande dinsdag starten!!

Studiebol Kessler wint aanmoedigingsprijs

INHolland Topsportprijs 2009

Haarlem – Wielrenster Nina Kessler, studenten Bedrijfseconomie aan INHolland Haarlem, werd door de jury uitgeroepen tot winnaar van de INHolland Aanmoedigingsprijs.

Ze heeft ook veel pech en blessures gehad,” verduidelijkte juryvoorzitter Hans den Oudendammer, directeur van Rotterdam Topsport. “Maar ze heeft zilver en brons gehaald op de baannummers Keirin en de Puntenkoers. En haar studieresulaten zijn indrukwekkend!” De Rotterdamse sportpromotor prees INHolland voor de aandacht die de hogeschool geeft aan studerende topsporters. “De INHolland Topsportprijs is uniek!”

zie ook: INHolland Topsportprijs 2009

Nina is genomineerd!!

Nina Kessler is genomineerd voor de INHolland Topsportprijs 2009.

Voor  de derde keer wordt deze prijs uitgereikt.  Hogeschool INHolland geeft topsporters de mogelijkheid om hun sportieve carrière te combineren met het volgen van een studie. Voor deze prijs komen studenten in aanmerking die aansprekende topsportprestaties combineren met goede studieprestaties. Nina hoort daarbij samen met 7 medegenomineerden wordt dinsdag 16 juni de prijs uitgereikt.  Mede genomineerde komen uit andere takken van sport zoals voetbal, futsal, honkbal, volleybal, lange afstandswemmen, BMX, en de judo sport.

Wij van het Swaboteam weten uiteraard al naar wie de prijs zou moeten gaan. Het anwoord op de vraag begint met een N daar tussen staat het woordje IN (van INholland) en het eindigt op een A. She got the looks, the brains and the power!

Succes meid!!

Podium voor Swabo in Hazerswoude

Regen, regen, regen na vijf minuten kon ik er al niet meer tegen.

Maar goed ik had me ook niet ingeschreven voor Hazerswoude dorp. Samen met Aafke besloot ik om als supporter langs de kant te staan en vooraf te trainen. Dit was alleen niet goed afgestemd met de buienradar, zodat we als verzopen katten naast het hoempapa bandje stonden te kijken naar de meiden die de regendans van Hazerswoude aangingen. Vier Swabomeiden namelijk: Natalie, Ruth, Nina en Sophie stonden aan de start. Vanaf de kant zag het er allerminst aangenaam uit en ik vond het dapper dat ze in deze hoosbui het stratenpacours van Hazerswoudedorp afragde. Mijn bakkie koffie werd in een rap tempo lauw omdat er vette druppels regen inplonste. Iedereen met een paraplu vond ik die avond aantrekkelijk. Onze kleinste supporter uit Hazerswoude-Rijndijk, Bram vertelde dat hij de dag die volgde op moest voor zijn fietsdiploma. Tegelijkertijd sloopte hij zijn voorrem en zag dat allerminst als een probleem. Tja, kniesoor die daar oplet!

Aangezien na deze regenbui de zon niet ging schijnen was het voor veel meiden reden om te nokken (oftewel ze gaven de pijp aan Maarten, echter Maarten was niet aanwezig om de pijp aan te nemen). Drie Swabomeiden bleven doorploegen en dat resulteerde uiteindelijk in een tweede plaats voor Natalie een vierde voor Nina en Ruth werd zestiende.

Klasse Meiden!

Parel van de Veluwe

Door Krista Meesterburrie

Het was niet nodig om Ed te bellen met de vraag: “Hey Ed waar sta je?”. Bij het binnenrijden van Harderwijk was het overduidelijk waar de auto van Ed stond. Met zijn linkerkoplamp hing hij in de ‘kip aan het spit’ bunker en zijn rechterkoplamp scheen op het bord met opschrift: “familiezak Kibbeling”. Om half negen ’s ochtends wist ik al wat er na de koers in de ploegleider zou verdwijnen.

De Parel van de Veluwe ging vorig jaar in een rustig tempo en was één van de makkere koersen die het seizoen 2008 kende. Of hoe Sandra het samenvatte: “de Parel was vorig jaar een toertocht”. Deze vlieger ging voor 2009 niet op bleek al snel. Er werd aanzienlijk harder gekoerst. De Swabomeiden reden allemaal redelijk voorin. Tot Aafke met het plan kwam water te gaan halen was alles onder controle. Niettemin reed ik met Aafke en een paar volle bidons achterin toen het voorin brak en er een grote groep wegreed. Op dat moment vond ik niets parelachtigs op de Veluwe en hebben we kilometers moeten harken om weer bij het peloton te komen. Ik dacht nu is het gebeurd iedereen zit erbij en zo ook Natalie, toch werd de groep bijgehaald..

Echter één renster van de Swabo, namelijk Ruth de GreppelSpringer heeft er wel een heel speciale Parel van de Veluwe van gemaakt. De dag ervoor had ze haar rijbewijs gehaald en dus bewezen over stuurcapaciteiten te beschikken. Ik wil uiteraard niets opdringen maar volgens mij moet hier minimaal tegenover staan dat Pa en Ma Springer een keer laveloos op hun eigen achterbank door dochterlief naar huis worden gebracht. Ik dwaal af want het leek er sterk op dat Ruth die dag meer zin had in zwemmen dan fietsen. Halverwege koers zag ik naast de sloot al iets roze in Ruthvorm spartelen in het gras. Dat was een schuivertje van niets, bleek. Evenwel kilometers later besloot Ruth het asfalt definitief te verruilen voor een zompige greppel met kikkers, vissen en waterratten, vandaar: “Ruth de GreppelSpringer”. Ik weet bij nader inzien niet of ik Pa en Ma Springer moet adviseren hun auto uit te lenen om al dan niet Ruth als BOB in te zetten. Wie weet maakt ze daar ook met het grootste gemak een rijdend aquarium van. Te bedenken dat moeder Springer net die dag in de volgauto zat en via de communicatie vernam dat dochterlief haar bikini was vergeten. In de volgauto vroeg ze zich verbijsterd af: “Wat doet Ruth in hemelsnaam in de sloot”. Waarschijnlijk dacht ze tegelijkertijd: ”hoe krijg ik kroost, kikkervors, modder en gras van witte koerskleding verwijderd”.

Hoe dan ook één renster minder in de uitslag. Uiteindelijk eindigde Natalie, Aafke, Sophie, Sandra en ik het peloton aangezien er in de laatste kilometer nog acht meiden wegreden.

Volgende pagina »