Krista vertelt:… “Krista en het Wervershoofder kikkerconcert”

Bij aankomst in de Rijp waar het hotel was gevestigd voor de overnachting van de tweedaagse van Wervershoof, vreesde ik even. Mijn vrees was meer dan gegrond want iedereen deelde dezelfde angst namelijk: ” Zijn wij hier welkom zonder looprek, rollator of krukken”? Ik dacht in eerste instantie zo dadelijk tref ik vast een bordje met de spreuk: “ Zonder onbrekende onderdelen geen toegang”, maar ik kon het bordje met deze tekst niet vinden. Ed kwam met de mededeling: “ iedereen is hier stuk”. Gelukkig de bedden niet en de kamers waren zelfs aangenaam.

Zaterdag in de late namiddag werd het startschot gelost voor de eerste wedstrijd. Een omloop van ongeveer 7 km met een aantal kilometer kwelweg. De naam van de weg behoeft geen uitleg lijkt me zo, al moet ik zeggen dat ik het geenszins een kwelling vond om over de weg te rijden. Heerlijk die niet goed geschakelde stenen met rondvliegende bidons. Het bleek een tamme wedstrijd gelukkig spurtte Nina naar plek 9. De rest van de meiden reed al dan niet met grootst gemakt de wedstrijd uit, op Gwen na die had pech onderweg.

Terug naar het bejaardenhuis waar een linedance feestje gaande was. Ik als oudste van de groep heb de jonge garde in bittere ernst het volgende gevraagd: “ Mocht ik ooit tussen linedancers staan en in een uiterst trieste poging dezelfde bewegingen maken ik goedschiks desnoods kwaadschiks uit de betreffende ruimte gedirigeerd dien te worden”. Ed opperde een grap richting een linedancer afkomstig uit de prehistorie. Op de vraag: “gaat het goed dat linedancen” kreeg hij het antwoord dat de jongeman het al jaren deed en Ed ook welkom was. Ik siste: “ Ed houd je bek, hier ga je even niet op in”. Ed kennende verricht hij met het grootste gemak een tornado aan grappen die de ribbroekdragende meneer niet zou vatten.

Tijd om te slapen of in mijn geval plafondstaren tot mijn ogen het niet meer wilde. Iedereen sliep al in mijn kamer en Aafke naast me lag er zo schattig bij dat ik bijna jaloers werd als enige wakkere in een kamer van vier. Van te voren was Natalie vrij duidelijk naar me: “ Kris geen Ed imitaties in de vroege ochtend of het holst van de nacht”. Dat moet ik misschien even uitleggen een Ed imitatie is: “Op een onmogelijk en niet gewenst tijdstip ringtones beluisteren of een mobielspelletje met geluidjes spelen”, let wel in bed en het liefst met licht aan. Even dacht ik: “Oké, dus kletsen met Moniek om kwart over zes mag wel, dat scheelt”. Later bleek dat ook niet wenselijk, want toen Mo en ik een poging waagde, werden we uitgemaakt voor kleutertjes. Alle kikkers uit de wijde omgeving van de Rijp hadden juist die nacht afgesproken om een concert te geven (bombom bom pa-a-i-a, sink-or-swim, we all stand together). Het leek mij het beste om alle ‘vrijgezellige’ ploeggenoten de sloten af te laten struinen, een paar kikkers te kussen en vriendelijk te bedanken voor het concert doch dringend mee te delen dat een toegift niet nodig is. Kikkers kussen bedacht ik me later is misschien toch niet zo’n strak plan, straks verschijnt er een “Oger” genaamd Shrek. De volgende morgen tijdens het ontbijt hoorde je niet anders dan het woord kikker met daarvoor het “kwaliteit uitermate triest” woord. Nina slofte de ontbijtzaal binnen en zei niet eens goedemorgen die begon gelijk: “Kris, heb jij ook zo’n last gehad van de k-kikkers”. Ja ,Nina, dat had ik en dat in combinatie met slapeloosheid en ‘wakkerblijfverschijnselen’. De zon die zaterdag zo straalde, was in geen velden of wegen te bekennen sterker nog er dreigde regen. Doel was deze wedstrijd zoveel als mogelijk voorin te rijden en allemaal uitrijden. Al snel bleek dat de wedstrijd loodzwaar zou worden. Wind, regen en veel valpartijen, die gelukkig steeds achter mij plaatsvonden. Natalie sprong mee met de kopgroep en gaande weg waren er nog maar 4 Swabomeiden in koers (Natalie, Aafke, Nina, Krista). De rest had of de Kwelweg (die nu wel een ware kwelling bleek, zo glibberig en een stuk langer), de valpartijen of de afwapperwind, niet overleefd. Zelf zat ik continu voorin alleen op het moment dat de slag viel niet, het gebeurde helaas toen ik en de wind ruzie voerde en het zowat 1-0 voor de wind werd. Dat is een goede les voor de volgende koers, zei Hans later. Wie koerst er nu continu voorin en zit er vervolgens niet bij, hmmm dacht ik vul mijn naam daar maar in. Nina, ik en Aafke eindigde in de tweede groep en Natalie in de eerste. Van de 180 meiden die begonnen aan de koers eindigde er 50, dat zegt genoeg over de omstandigheden. Natalie werd zesde die had onderweg zelfs nog even het asfalt gekust en zat onder de schaafwonden. Na afloop wilde ik maar 1 ding naar huis en zonder kikkergeluiden een mega lange nacht slapen, dat lukte in Alphen aan den Rijn beter dan in de Rijp.

Nieuwe rubriek: “Krista vertelt…”

Om deze website wat op te leuken en ook de andere kant van de informatie te zien gaat de nestor van het SwaboLadies gezelschap in de rubriek “Krista vertelt…” haar blik op gebeurtenissen uiteenzetten.

Uitslag Omloop der Kempen

1. Hosking, Chloe
2. Bekkering, Daniëlle
3. van Hage, Elise

[Lees meer]

Uitslag Middag-Humsterland

1.   GILMORE, Rochelle
2.   WITTEVEEN, Claudia
3.   SODERBERG, Isabelle [Lees meer]

SwaboLadies fiets-clinic op Avanti

door: Krista Meesterburrie / fotografie: Danyel van Kempen

Alphen aan den Rijn – Elke donderdag avond wordt er door de jeugd van WV Avanti getraind op het parcours van de vereniging. Echter op 23 april werd een clinic gegeven voor meiden/ dames van 7 tot 37 door de rensters van het SwaboLadies cyclingteam.

Uiteraard staan we daar positief tegenover en ik zeker als renster van Avanti. Gelukkig kreeg ik steun op de fiets van Gwen Kuiper en Aafke Eshuis en aan de kant stonden nog twee Swabomeiden namelijk Monique en Natalie.

Toen ik het pacours op reed en een hele horde meiden in de zon zag staan was de animo al overduidelijk. Gelukkig schuilt in Gwen een waar talent om een groep te sturen en te trainen. Toen ze me vertelde, ik heb vijf jaar ervaring met training geven, was de deal snel gesloten. Gwen nam de leiding, Aafke en ik ondersteunde haar. Ik was de hele avond trots op mijn ploeggenootje die de meiden van alles vertelde over wielrennen en ook liet ervaren. Zo besteedde ze aandacht aan sprinten, tijdrijden, waaier rijden en in het wiel rijden. Op één schuiver na, verliep alles vlotjes en zijn er hopelijk een aantal meiden warm gemaakt om wat verder te willen in de wielrensport.

Gwen dacht dat er in Aafke en mij turntalent schuilde, een soort Aafke Harmes en Krista van de Leur. Na afloop had ze nog een paar leuke oefeningen voor ons in petto. Bijna werden ik en Aafke overvallen en geveld door de slappe lach toen we ons been gestrekt op het zadel moesten leggen. Gelukkig bleef de radslag over de fiets ons gespaard net als een liesblessure. Al met al was het een nuttige en bovenal gezellige avond.

« Vorige pagina